این تحقیق به منظور بررسی و ارزیابی استفاده از پسماندهای غذایی رستوران بر جمعیت پروتوزوایی شکمبه در بره های پرواری طی ساعات مختلف خوراک دهی انجام شد. 15 راس بره نر دورگ قزل-آرخار مرینو با استفاده از جیره های آزمایشی تغذیه شدند. جیره های آزمایشی شامل سطوح مختلف دانه جو و پسماند رستوران بودند. پسماند رستوران در دو سطح 50 و 100 درصد جایگزین دانه جو در جیره گردید. مایع شکمبه با استفاده از سوند معدی در زمان های قبل، 2 و 4 ساعت بعد از خوراک دهی جهت تعیین pH، تولید اسیدهای چرب فرار، نیتروژن آمونیاکی و شمارش جمعیت پروتوزوا گرفته شد. تخمیرپذیری جیره نیز با استفاده از روش تولید گاز اندازه گیری شد. نتایج تحقیق نشان داد میزان تخمیرپذیری دانه جو در طول 48 ساعت انکوباسیون حدود 16% بیشتر از پسماند رستوران بود (341 در مقابل 294 میلی لیتر در گرم ماده خشک) و ثابت تجزیه بالاتری نیز داشت (107/0 در مقابل 099/0) (05/0p<). جیره های حاوی پسماند رستوران pH و نسبت مولی بالاتری از اسیدهای چرب در مقایسه با جیره های حاوی دانه جو داشتند (05/0p<). جمعیت پروتوزوایی شکمبه در زمان قبل از تغذیه در جیره های بر اساس جو کمترین و جیره بر اساس پسماند بالاترین بود (4/69 در مقابل 5/79 ×104) (05/0p<). در زمان 2 ساعت پس از تغذیه تفاوتی بین تیمارهای آزمایشی از نظر تعداد پروتوزوا وجود نداشت اما 4 ساعت پس از تغذیه شرایط کاملا برعکس شد و جیره های بر اساس جو بالاترین و پسماند رستوران کمترین تعداد پروتوزوا را دارا بودند (5/78 در مقابل 56 ×104) (05/0p<). به نظرمی رسد محتوای چربی بالاتر پسماند رستوران و pH پایین شکمبه در این جیره ها بعنوان عوامل اصلی در کاهش جمعیت پروتوزوایی نقش داشته اند لذا در استفاده از آن به ویژه در سطوح بالای جیره در نشخوارکنندگان بایستی احتیاط لازم را بعمل آورد.

شبه غله کینوآ (Chenopodium quinoa willd) گیاهی یکساله از خانواده کنوپودیاسه است. کاشت کینوآ در کشور به دلیل نیاز آبی پائین، مقاومت به خشکی و شوری و ارزش غذایی بالای دانه در حال گسترش است. این آزمایش با هدف تعیین ارزش غذایی، تخمیرپذیری و گوارش پذیری کاه 10 رقم کینوآ شامل Titicaca، Gizal، Red Carina،Q12 ، Q18، Q21، Q22، Q26، Q29 و Q31 در قالب یک طرح آماری کاملاً تصادفی انجام شد. درمرحله سخت شدن دانه های کینوآ، بوته کامل گیاه برداشت و خشک گردید و پس از جدا کردن دانه ها و خرد کردن بقایا، از کاه خاصل برای انجام آزمایش ها نمونه برداری انجام شد. در نمونه کاه ارقام مختلف ترکیبات شیمیایی و فراسنجه های تخمیرپذیری به روش تولید گاز تعیین شد. غلظت ترکیب شیمیایی در کاه ارقام مورد بررسی متفاوت بود و دامنه تغییرات برای ماده خشک بین 92/44 تا 94/22 درصد، پروتئین خام بین 3/53 تا 11/05 درصد، ماده آلی بین 84/25 تا 89/65 درصد، عصاره اتری بین 1/20 تا 2/30 درصد، خاکسترخام بین 9/90 تا 15/59 درصد، الیاف نامحلول در شوینده خنثی بین 57/60 تا 72/40 درصد، الیاف نامحلول در شوینده اسیدی بین 35/60 تا 43/20 درصد و عصاره فاقد نیتروژن بین 9/41 تا 18/09 درصد تعیین شد، که به جز ماده خشک، غلظت سایر ترکیبات بین ارقام مختلف دارای تفاوت معنی داری بودند (0/01>P). تولید گاز پس از 24 ساعت، پتانسیل تولید گاز (b) و نرخ تولید گاز (c) بین کاه ارقام مختلف کینوآ اختلاف داشتند (0/01>P)، و ارقام Red Carina، Q18، Q26 و Q29 پس از 24 ساعت تخمیر میزان تولید گاز بالاتری داشتند، در حالی که پتانسیل تولید گاز در ارقام Gizal، Q18، Q26 و Q31 در سطح بالاتری نسبت به سایر ارقام قرار داشتند (0/01>P). هم چنین قابلیت هضم ماده آلی و انرژی قابل متابولیسم نیز به ترتیب در ارقام مختلف دامنه ای بین 33/30 تا 39/39 درصد و 4/88 تا 5/97 ژول در گرم داشتند (0/01>P). به طور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که غلظت پروتئین خام در کاه کینوآی ارقام Red Carina، Q12، Q18، Q21، Q22، Q26 و Q29 غلظت بالاتری از پروتئین خام در مقایسه با کاه غلات و یا سایر بقایای کشاورزی داشتند و می توانند به عنوان یک منبع پروتئینی مناسب برای نشخوارکنندگان خصوصاً میش های داشتی مورد توجه قرار گیرند.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: شبه غله کینوآ (Chenopodium quinoa willd. ) گیاهی یکساله از خانواده کنوپودیاسه بوده که با توجه به نیاز آبی پائین، مقاومت به خشکی و شوری و ارزش غذایی بالای دانه مورد توجه جهانی قرار گرفته است. با ورود بذر کینوآ به کشور، کاشت آن در حال گسترش است و همزمان با تولید دانه مقادیر زیادی از بقایای زراعی نیز تولید می شود. با توجه به این که اطلاعات در رابطه با ارزش غذایی و گوارش پذیری این بقایا بسیار محدود است. این آزمایش با هدف تعیین ارزش غذایی و گوارش پذیری بقایای زراعی دو واریته کینوآ انجام شد. مواد و روش ها: برداشت گیاه کامل کینوآ از دو واریته سجاما و سجاما ایرانشهر از یک مزرعه آزمایشی انجام شد. پس از خشک شدن گیاه در سایه، دانه ها جدا شدند و از بقایای زراعی جهت تعیین ترکیبات شیمیایی، تخمیرپذیری، تجزیه پذیری شکمبه ای و تعیین میزان ناپدید شدن شکمبه ای و پس از شکمبه ای استفاده شد. یافته ها: غلظت ترکیبات شیمیایی شامل پروتئین خام، عصاره اتری، کربوهیدرات های غیر فیبری، خاکستر خام، الیاف نامحلول در شوینده خنثی و اسیدی بین دو واریته کینوآ اختلاف معنی داری نداشتند، و میانگین این ترکیبات در دو ورایته مورد بررسی به ترتیب. 11/13، 68/1، 74/22، 68/13، . 80/48 و 69/32 درصد بود. تولید گاز پس از 24 ساعت، پتانسیل تولید گاز (b)، نرخ تولید گاز (c)، غلظت اسیدهای چرب زنجیر کوتاه و انرژی قابل سوخت وساز در بقایای زراعی دو واریته کینوآ برابر و مشابه با یک نمونه علوفه یونجه مورد آزمایش بود. در واریته سجاما نسبت به واریته سجاما ایرانشهر میزان ناپدید شدن ماده خشک در شکمبه (60/51 در برابر 76/57 درصد) و در کل دستگاه گوارش (80/54 در برابر 57/60 درصد)، به طور معنی داری کمتر (01/0P<) بودند، اما میزان ناپدیدشدن پس از شکمبه ای ماده خشک در هر دو واریته برابر بود. همچنین غلظت ماده خشک با سرعت تجزیه بالا (بخش a)، غلظت ماده خشک با سرعت تجزیه کند (بخش b) و همچنین ثابت نرخ تجزیه (c) در واریته سجاما در مقایسه با واریته سجاما ایرانشهر کمتر (01/0P<) بود. نتیجه گیری: غلظت پروتئین خام در بقایای زراعی دو واریته کینوآی مورد مطالعه حدود 13 درصد و به طور قابل ملاحظه ای از پروتئین خام در کاه غلات و یا سایر بقایای کشاورزی بیشتر بود. از سوی دیگر ضرائب تجزیه پذیری مناسب و میزان ناپدید شدن 55 تا 60 درصدی ماده خشک این بقایا در دستگاه گوارش، نشان می دهد که بقایای زراعی کینوآ می تواند به صورت مخلوط با سایر علوفه ها در تغذیه دستی و یا حتی به تنهایی به صورت استفاده از پس چر مزرعه کینوآ خوراک مناسبی برای نشخوارکنندگان باشد.

این پژوهش به منظور تعیین تاثیر سطوح مختلف مولتی آنزیم ناتوزایم پلاس شامل مقادیر صفر، 0.5 و 0.75 گرم آنزیم در هر کیلوگرم علوفه خشک یونجه به عنوان سه گروه آزمایشی بر تخمیر پذیری، قابلیت هضم و تجزیه پذیری علوفه یونجه در قالب طرح آزمایشی کاملا تصادفی انجام شد. تخمیرپذیری نمونه ها با اندازه گیری آزمایشگاهی گاز با روش استاندارد انجام شد. برای اندازه گیری تجزیه پذیری ماده خشک، فیبر نامحلول در شوینده خنثی (NDF) و فیبر نامحلول در شوینده اسیدی (ADF) یونجه در شکمبه از طریق روش کیسه های نایلونی (in situ) از 3 راس گاو نر اخته فیستولا شده نژاد تالشی استفاده شد. قابلیت هضم ماده آلی، ماده خشک، NDF و ADF در تیمارهای مختلف با روش جمع آوری کل مدفوع بر روی 4 راس گوسفند نر بالغ نژاد شال اندازه گیری شد. نتایج آزمایشات تخمیرپذیری نشان دادکه استفاده از آنزیم اثری بر میانگین تولید گاز در تیمارهای آزمایشی نداشت. میزان تجریه پذیری ماده خشک، NDF و ADF در بین تیمارهای آزمایشی در تمام زمان های انکوباسیون دارای اختلاف معنی داری بود به طوریکه با افزایش مقدار مصرف آنزیم، تجزیه پذیری ماده خشک و NDF و ADF نیز افزایش یافت (p<0.05). نتایج آزمایشات قابلیت هضم نشان داد که استفاده از آنزیم در سطح 0.75 گرم آنزیم در هر کیلوگرم علوفه خشک یونجه سبب افزایش معنی دار قابلیت هضم ماده آلی، ماده خشک، NDF و ADF شد (p<0.05). در مجموع نتایج این تحقیق نشان داد که استفاده از مولتی آنزیم مورد آزمایش در سطح 0.75 گرم آنزیم به ازای هر کیلوگرم یونجه مصرفی سبب بهبود قابلیت تجزیه پذیری و قابلیت هضم علف خشک یونجه شده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

این آزمایش با هدف بررسی امکان تهیه سیلاژ از علوفه کینوآ (Chenopodium quinoa willd.) و تعیین ارزش غذایی و ویژگی های سیلاژ در قالب یک طرح آماری کاملاً تصادفی با سه ژنوتیپ سجاما، تیتیکاکا و 12Q انجام شد. گیاه کامل در زمان خمیری شدن دانه ها برداشت و پس از خرد کردن در سیلوهای آزمایشگاهی با چهار تکرار سیلو شدند. پس از 60 روز سیلوها باز شدند و شاخص های ظاهری آن ها مورد بررسی قرار گرفت. از سیلاژها نمونه برداری شد و از نمونه ها برای تعیین غلظت ترکیبات شیمیایی و ویژگی هایی سیلویی استفاده گردید. نتایج نشان داد که طول دوره کاشت تا خمیری شدن دانه ها در هر سه ژنوتیپ در شرایط اقلیمی کرمان 60 روز بود. در سیلاژ ژنوتیپ های سجاما، تیتیکاکا و 12Q به ترتیب میزان ماده خشک 36/20، 99/22 و 21/22 درصد، غلظت پروتئین خام 50/13، 21/14 و 31/14 درصدبود. در ارزیابی ظاهری سیلاژها امتیاز کلی 75/16، 50/17 و 13/18 از امتیاز 20 به ترتیب برای ژنوتیپ های سجاما، تیتیکاکا و 12Q تعیین شد. سیلاژ علوفه کینوآ ظرفیت بافری بالایی داشت. از تخمیر سیلاژ علوفه ژنوتیپ های سجاما، تیتیکاکا و 12Q به ترتیب پتانسیل تولید گاز 31/41، 98/46 و 92/44 میلی لیتر به ازای هر 200 میلی گرم نمونه برآورد گردید. به طور کلی نتایج نشان داد که سیلاژ علوفه کینوآ از ارزش غذایی مناسبی برخوردار است و می تواند در تغذیه نشخوارکنندگان جایگزین مناسبی باشد، اما از نظر ترکیب شیمیایی و همچنین ویژگی هایی سیلویی بین ژنوتیپ های مختلف تفاوت های زیادی وجود دارد و برخی از ژنوتیپ ها از پتانسیل مناسبی برای سیلوشدن (سجاما) برخوردار نیستند و لازم است برای انتخاب ژنوتیپ های مناسب مطالعات بیشتری انجام شود.

سابقه و هدف: کاهش نزولات جوی، گرم تر شدن زمین و کمبود منابع آبی از جمله آثار مخرب تغییرات اقلیمی می باشد لذا معرفی گیاهان کم آب بر و مقاوم به گرما و خشکی به عنوان منابع گیاهان علوفه ای جدید، ضروری به نظر می رسد. در این راستا، کشت علوفه کم آب بر و مقاوم به خشکی مانند ارقام جدید گیاه آمارانت، در دستورکار قرار گرفت. البته اطلاعات اندکی از نحوه سیلوسازی و ارزش تغذیه ای علوفه ارقام جدید آمارانت کشت شده در استان گرم و مرطوب گلستان، موجود می باشد که هدف این پژوهش، تعیین خصوصیات سیلویی، تخمیرپذیری، قابلیت هضم، انرژی و پروتئین قابل متابولیسم علوفه سه رقم جدید آمارانت کشت شده در استان گلستان، بود.مواد و روش پژوهش: علوفه سه رقم جدید آمارانت شامل لورآ، سیم و خارکفسکی، در مزرعه تحقیقاتی عراقی محله در استان گلستان کشت و در زمان گلدهی برداشت شدند. علوفه ها به قطعات دو الی چهار سانتی متر خرد و با نسبت وزنی پنج درصد ملاس و نیز پنج درصد کاه گندم مخلوط شده و در ظرف های ده کیلوگرمی سیلو شدند. پس از گذشت 45 روز، در آزمایشگاه مؤسسه تحقیقات علوم دامی کشور، سیلوها بازگشایی شده و ارزیابی ظاهری-حسی و خصوصیات سیلویی تیمارهای آزمایشی انجام شد. سپس ترکیبات شیمیایی شامل ماده خشک (مزرعه ای و سیلویی)، پروتئین خام، خاکستر خام، چربی خام و قند محلول در آزمایشگاه اندازه گیری شد. آزمایش های تولیدگاز با استفاده از شیرابه شکمبه سه رأس گاو تالشی فیستول گذاری شده شکمبه (در زمان های مختلف تخمیر شامل 2، 4، 6، 8، 12، 24، 48، 72، 96 ساعت)، قابلیت هضم، تعیین انرژی و پروتئین قابل متابولیسم (در قالب طرح کاملا تصادفی با شش تیمار در سه تکرار) انجام شد. درنهایت، انرژی و پروتئین قابل متابولیسم و نیز خوراک مصرفی روزانه تیمارهای آزمایشی بدست آمدند.یافته ها: ماده خشک، پروتئین خام، چربی خام، خاکستر خام، الیاف نامحلول در شوینده خنثی، قند محلول و کربوهیدرات غیرفیبری سیلوی علوفه رقم لورآ به ترتیب 0/23، 8/18، 97/0، 2/21، 5/30، 5/2 و 6/28 درصد ماده خشک شد. مجموع ارزیابی ظاهری-حسی، نقطه فلیگ، نیتروژن آمونیاکی (میلی گرم)، اسیداستیک (میلی گرم)، اسیدلاکتیک (میلی گرم)، اسیدپروپیونیک در سیلوی علوفه رقم لورآ به ترتیب 8/15، 7/78، 4/4، 4/18، 0/45 و 1/15 شدند. تولید گاز سیلوی رقم های لورآ، سیم و خارکفسکی (در زمان 24 ساعت تخمیر شکمبه ای به ازای 200 میلی گرم) به ترتیب 3/45، 9/43 و 1/42 میلی لیتر بود. قابلیت هضم ماده خشک , ماده آلی در سیلوی علوفه رقم لورآ به ترتیب 5/66 و 2/70 درصد شد. مقادیرانرژی قابل هضم، انرژی قابل متابولیسم، انرژی خالص و قابلیت هضم (ماده خشک، ماده آلی و ماده آلی در ماده خشک) علوفه و سیلاژ رقم لورا بیشتر از دو رقم دیگر بود. ارزش نسبی علوفه ای، کیفیت نسبی تغذیه ای و ضریب خوراک مصرفی (گرم در روز به ازای کیلوگرم وزن زنده در شرایط نگهداری) در علوفه سیلوی شده آمارانت (رقم لورآ) به ترتیب 3/122، 0/108 و 8/43 شد.نتیجه گیری کلی: سیلوی علوفه رقم لورآ بدلیل داشتن خصوصیات سیلویی بهتر و پروتئین خام، تولیدگاز، قابلیت هضم بیشتر و پروتئین و انرژی قابل متابولیسم بالاتر و نیز ارزش نسبی علوفه ای، کیفیت نسبی تغذیه ای و خوراک مصرفی مناسب تر نسبت به بقیه تیمارهای آزمایشی، دارای کیفیت بهتری برای تغذیه نشخوارکنندگان بود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

ذرت مهم ترین جزء خوراک متراکم در دام­ ها می­ باشد که بر اثر تغییرات اقلیمی و کاهش بارش ­های جوی، قیمت آن همیشه افزایشی بوده و لذا کاربرد پسماندهای ذرت در تغذیه دام، مقرون به ­صرفه بوده و ضروری به ­نظر می ­رسد. پس از فرآوری دانه ذرت و استخراج نشاسته آن، محصولات فرعی شامل فیبر ذرت (پوسته خارجی)، جرم­ ذرت (جنین و جوانه) و محلول ضایعاتی گلوتن ذرت تولید می­ شود که این پسماندها منابع غنی برای تغذیه دام ­ها می­ باشند. هدف این پژوهش تعیین ترکیب شیمیایی، تخمیرپذیری، گوارش پذیری، پروتئین و انرژی قابل متابولیسم فیبرذرت و خوراک­ گلوتن (مخلوط فیبر و گلوتن­ ضایعاتی) در تغذیه نشخوارکنندگان، می­ باشد. پسماندهای ­ذرت فرآوری شده شامل فیبرذرت، جرم ­ذرت، خوراک­ گلوتن (مخلوط فیبر و گلوتن مایع­ ضایعاتی) از شرکت تجاری تهیه شدند. سپس نمونه ­های آزمایشی در آزمایشگاه موسسه تحقیقات علوم دامی ­کشور، آسیاب شده و ترکیب­ شیمیایی، تخمیرپذیری و گوارش ­پذیری این پسماندها اندازه ­گیری شدند. تولیدگاز با استفاده از مخلوط شیرابه شکمبه سه راس گاو نر تالشی فیستولا­گذاری شده، برای زمان ­های مختلف تخمیر شامل 72،48،24،12،8،6،4،2 و 96 ساعت انکوباسیون شکمبه ­ای، انجام شد. سپس پروتئین و انرژی قابل متابولیسم و نیز خوراک مصرفی روزانه پسماندهای ذرت به دست آمدند. ماده ­آلی، پروتئین­ خام، چربی­ خام، خاکستر خام، الیاف نامحلول در شوینده خنثی، کربوهیدرات­ های غیرفیبری و نشاسته در فیبر ذرت به­ ترتیب 89/3، 14/0، 3/3، 10/7، 70/2، 1/7 و 3/5 درصد، در جرم ­ذرت به ­ترتیب 98/4، 9/1، 52/1، 1/6، 27/3، 9/9 و 10/7 درصد و نیز در خوراک­ گلوتن­ ذرت به ­ترتیب 94/9، 20/6، 3/5، 5/1، 53/1، 17/6 و 8/5 درصد بودند. تولیدگاز )طی 24 ساعت تخمیر شکمبه ­ای( فیبر ذرت و خوراک گلوتن­ ذرت به ­ترتیب 37/7 و 61/5 (میلی ­لیتر در 200 میلی­ گرم) و نیز انرژی قابل متابولیسم آن ها ­به­ ترتیب 6/2 و 11/6 (مگاژول بر کیلوگرم) شدند. قابلیت ­هضم ­ماده­  آلی فیبر ذرت و خوراک­ گلوتن ­ذرت به ­ترتیب 67/1 و 80/2 (درصد) شد. پروتئین قابل متابولیسم فیبر ذرت و خوراک­ گلوتن­ ذرت به­  ترتیب 13/0 و 15/5 (گرم در کیلوگرم) شد. هم چنین خوراک مصرفی روزانه (خوراک­ گلوتن­ ذرت) برای گاو، گوسفند و بز به­ ترتیب 4226/3، 1102/4 و 932/5 (گرم در روز وزن متابولیکی) به دست آمد. با توجه به ­مناسب بودن ترکیب­ شیمیایی، تخمیرپذیری و گوارش ­پذیری خوراک­ گلوتن ذرت به­ نظر می­ رسد این پسماندها برای تغذیه دام ­ها مفید می ­باشد. خوراک­ گلوتن ­ذرت را می توان به عنوان جایگزین بخش فیبری جیره نشخوارکنندگان استفاده نمود. در مجموع کاربرد پسماندهای حاصل از ذرت فرآوری ­شده می­ تواند منجر به کاهش هزینه تولید خوراک در نشخوارکنندگان شود.